Schitterend column van Ozdemir (ik begin fan te worden) deze week in Trouw, In de wereld van Heleen Mees voel ik me niet thuis . Heleen Mees heeft in een artikel blijkbaar beweerd dat we het minimumloon en de sociale premies moeten verlagen om meer banen voor immigranten te creëren, dat zou goed zijn voor hun integratie. Uiteraard is dit een economisch abc’tje, geen speld tussen te krijgen.
De reactie van Ozdemir (ik wil hier overigens niet suggereren dat ze bang is dat de geldstroom naar haar halve familie hiermee zou worden afgesneden, ik heb nml geen vooroordelen) is voorspelbaar. Ze heeft namelijk eens in Jordanië gewoond. Haar ervaring is samen te vatten met dit citaat:
“Maar ik nodig ze [de laagopgeleide ‘bedienden’] niet uit op de thee en ook niet voor mijn verjaardag. Vooral ook omdat de verhouding zo scheef is. In de supermarkt geef ik per keer het halve salaris uit van de winkelbediende. Bij de manicure geef ik per keer het bedrag uit dat zij kwijt is aan huur. .
Persoonlijk kwam ik vaak met een schuldgevoel thuis. Ik gun ze een menswaardiger leven. En dat gaat alleen als je ook een menswaardig inkomen hebt. “
Er zijn een aantal observaties te maken:
- Ozdemir schaamt zich omdat zij zo rijk is en iemand anders zo arm. Alsof rijk zijn iets is om je voor te schamen. Sterker, door je geld bij hen uit te geven help je hen in hun onderhoud voorzien, zoals een fatsoenlijk mens dat betaamt te doen. Het typisch voor socialisten om zich te schamen voor ongelijke uitkomsten (ook als daar gelijke kans aan vooraf zijn gegaan).
- Ozdemir vindt een laag inkomen geen menswaardig inkomen. Hiermee zegt ze dat in feite dat 80% van de wereldbevolking geen menswaardig bestaan leidt. Een vrij uitzichtloze observatie, het zegt meer over haar opvatting over menswaardigheid. Misschien zijn die mensen wel trots op wat ze hebben opgebouwd en wat ze voor hun kinderen kunnen doen?
- Ozdemir heeft liever dat mensen werkloos zijn dan dat ze een ‘mensonwaardige’ baan hebben. Wat vindt Ozdemir van schoonmakers, zouden die ook beter werkloos kunnen zijn? En koopt Ozdemir ook geen kleren die door mensonwaardige handjes zijn gemaakt?
Ook stelt ze op de vraag of een laag baantje leidt tot integratie:
“Ik betwijfel het. Wie zich in een land geaccepteerd en gewaardeerd wil voelen, moet minstens op de werkplek het gevoel en de zekerheid hebben dat hij of zij volledig meetelt, bij ziekte op goede zorg en betaling kan rekenen, dat er een pensioen wordt opgebouwd.” Alsof haar landgenoten het in het vaderland wel dergelijke voorrechten kenden. Blijkbaar is Ozdemir gaan denken dat zekerheid van werk, gratis zorg e.d. een aangeboren recht is. Het idee dat iemand zich pas gewaardeerd voelt als hij weet dat hij gratis geld/huisvesting/gezondheidszorg/onderwijs krijgt als hij de hele dag niks doet is onbeschrijfelijk pervers en misselijkmakend. Dit is het paradigma waar Nederland vanaf moet. Dit is het paradigma waar onder andere veel PVV stemmers genoeg van hebben. We moeten terug naar het principe van wie niet werkt zal niet eten, waar mensen weer zelf, in hun sociale context, verantwoordelijk zijn voor hun leven.
De menselijke waardigheid wordt eerder ondermijnd door sociale zekerheid. Werkloze worden gecedeerd door een onvoorwaardelijke toevoer aan welvaart, zonder enige vorm van reciprociteit. Deze mensen worden door de overheid, en de samenleving, stelselmatig gedebiliseerd. De ergste vorm daarvan is wellicht verwoord door GroenLinks-clown en excuus Marrokaan, Tofik Dibi, die stelde dat 2 criminele Marrokaanse broers die het land uit moeten vooral “slachtoffer waren van falende instanties”. Deze linkse elite heeft het tot norm verheven om gedrag uit te leggen middels externe factoren, maar het gedrag te laten bepalen door interne driften. Hiermee ontheffen ze ieder individu van enige vorm van volwassen verantwoordelijkheid voor gedrag. Ozdemir heeft ons een mooi inkijkje in de onredelijkheid van de linkse inborst gegeven. Bedankt, Cilay! Volgende week weer?
Showing posts with label verplicht werken. Show all posts
Showing posts with label verplicht werken. Show all posts
Tuesday, April 21, 2009
Thursday, April 16, 2009
Verplicht Werken
Brrr, wat een eng woord, “verplicht”. Verplichten is de meeste extreme vorm van vrijheidsbeknotting, je hebt namelijk helemaal geen keuze meer. Bij een verbod wordt je bewegingsruimte verkleind, maar kan daarmee juist een waardevol kader scheppen om in te bewegen. Soms is verplichten echter een nuttig middel. Een ouder die zijn kind verplicht om een instrument te leren spelen zal later de dankbaarheid van het volwassen kind ervoor terug krijgen terwijl op het moment zelf het vooral veel tranen veroorzaakt. Verplichten is soms pijnlijk, maar potentieel waardevol.
Waar een verplichting minder pijnlijk is een situatie waarin degene die iets verplicht wordt iets ervoor terug krijgt. Sterker nog, de vrije markt werkt op dit principe. Echter, het socialisme van de jaren 70 heeft iets nieuws geïntroduceerd: voorzieningen en geld zonder verplichting. Je krijgt dus iets en je hoeft niets. Het mag niet als verrassing komen dat deze aantrekkelijke propositie velen permanent aan zich heeft weten te binden. Deze massa staat bekend als werklozen en (deels) arbeidsongeschikten.
De verloedering van wijken (zie mijn entry over Zuilen) is een hot item. Marcel van Dam, al jaren de pias van links, schrijft deze week over de oplossingen van verloederende wijken: “De echte oplossing is natuurlijk de oorzaken wegnemen. Iedere vrijkomende woning dichtspijkeren en als er genoeg in een blok leeg zijn de overige bewoners elders, niet weer allemaal op een kluit, een betere woning aanbieden.” Wat is de oorzaak van verloedering? Slechte huizen! Van Dam weet altijd weer te boeien. Dat de schilderswijk compleet is vernieuwd (muv de bewoners) en het nog steeds een teringzooi is ontgaat hem natuurlijk, hij woont in een dure villa ver weg van deze ellende, ik woon om de hoek. Nee, Van Dam, het zijn de mensen zelf die te beroert zijn hun eigen huis te onderhouden (het is immers een bijna-gratis huis van de overheid, niet mijn probleem dus!), die niet werken en de hele dag een beetje (in het theehuis) rondhangen.
Hij gaat verder: “Al enkele decennia vindt er op de Nederlandse woningmarkt een segregatie naar inkomen plaats. Aan de hand van inkomensgegevens per postcodegebied heeft et CPB een segregatie-index berekend. Die index geeft aan welk percentage van de bewoners met een laag inkomen zou moeten verhuizen om de segregatie ongedaan te maken. Dat percentage stijgt ieder jaar.” Dit is nou precies het probleem. Als je werkt kun je een mooi huis kopen, dan wil je niet naast luie nietsnutten of asociaal volk wonen. Een mooi huis in een mooie wijk is een beloning voor hard werk. Die segregatie is dus een resultaat van eigen keuzes en vrijheid. De mensen in de slechte wijken worden, zoals altijd bij linkse politici, slachtoffer gemaakt. Ze zijn arm, werkloos en crimineel OMDAT ze in een ‘slechte wijk’ wonen. Alsof een wijk ‘slecht’ kan zijn. Een wijk wordt slecht doordat de mensen die er wonen slecht zijn.
Ledigheid is des duivels oorkussen luidt het wijze spreekwoord. Daar ligt misschien wel HET probleem van onze samenleving. Het is een verworvenheid dat niemand in Nederland in hutje hoeft te wonen. Wat echter kwalijk is is dat het als een aangeboren recht wordt gezien waar niets tegenover hoeft te staan. Die ledigheid heeft een aantal effecten:
- iemand wordt structureel waardeloos voor enige carrière met perspectief;
- iemand gaat zich vervelen;
- iemand raakt geïsoleerd;
- iemand heeft geen doel buiten zichzelf (samen met het isolement DE reden van depressie)
- iemand heeft geen verbondenheid met de samenleving.
Al met al creëert het bovenstaande een gevaarlijke cocktail van apathie en asociaal gedrag. Een vrij simpele oplossing is deze mensen te verplichten werk te verrichten voor alle zegeningen die zij van de samenleving ontvangen (gratis geld, onderwijs, zorg en al die andere voorzieningen die onze maatschappij rijk is). Verplichten is in deze context helemaal zo gek niet, voor wat hoort wat. Ethisch zit dat dus wel snor. De voordelen zijn evident. De werkloze is gewend aan basale vaardigheden zoals op tijd komen, omgaan met collega’s etc, hij heeft niet te veel tijd om handen, hij maakt zich nuttig (wat een gevoel van waarde meegeeft), hij wordt verbonden met zijn omgeving. Het maakt het tevens mogelijk om onze steden te gaan leiden volgens de broken-window filosofie: een schone, nette stad blijft veiliger en schoner.
De maatregel kan alleen bestaan bij een begrip dat mensen die hier niet aan mee willen werken werkelijk afgesneden worden van AL die faciliteiten. Niet werken betekent feitelijk dan geen leven. Dit is hard, maar rechtvaardig. Ook moet slecht gedrag bij de werkinstellingen directe gevolgen hebben voor het loon. Werk moet je serieus nemen, dat is de boodschap.
Gelukkig zien we in de samenleving al hoopvolle initiatieven. In Groningen kun je tot je 27e geen uitkering krijgen zonder te werken of naar school te gaan. Wie geen zin heeft in school wordt dus te werk gesteld. Dit is voor jongeren de beste motivatie om als de donder een fatsoenlijk baantje te vinden. Ik meen dat een dergelijke regel nu ook landelijk navolging krijgt. Mijn vraag is waarom we dit beperken tot 27? Waarom niet tot 65 of 67?
Mensen gratis voorzieningen geven is de ultieme vorm van debiliseren. Het ontneemt mensen hun waardigheid. In feite zeg je dat mensen te stom zijn om voor zichzelf te zorgen. Wanneer gaat politiek Nederland zich dit realiseren? Verplicht werken is geen vorm van vrijheidsbeknotting, het is een vorm van wederkerigheid die louter positieve uitkomsten biedt.
Waar een verplichting minder pijnlijk is een situatie waarin degene die iets verplicht wordt iets ervoor terug krijgt. Sterker nog, de vrije markt werkt op dit principe. Echter, het socialisme van de jaren 70 heeft iets nieuws geïntroduceerd: voorzieningen en geld zonder verplichting. Je krijgt dus iets en je hoeft niets. Het mag niet als verrassing komen dat deze aantrekkelijke propositie velen permanent aan zich heeft weten te binden. Deze massa staat bekend als werklozen en (deels) arbeidsongeschikten.
De verloedering van wijken (zie mijn entry over Zuilen) is een hot item. Marcel van Dam, al jaren de pias van links, schrijft deze week over de oplossingen van verloederende wijken: “De echte oplossing is natuurlijk de oorzaken wegnemen. Iedere vrijkomende woning dichtspijkeren en als er genoeg in een blok leeg zijn de overige bewoners elders, niet weer allemaal op een kluit, een betere woning aanbieden.” Wat is de oorzaak van verloedering? Slechte huizen! Van Dam weet altijd weer te boeien. Dat de schilderswijk compleet is vernieuwd (muv de bewoners) en het nog steeds een teringzooi is ontgaat hem natuurlijk, hij woont in een dure villa ver weg van deze ellende, ik woon om de hoek. Nee, Van Dam, het zijn de mensen zelf die te beroert zijn hun eigen huis te onderhouden (het is immers een bijna-gratis huis van de overheid, niet mijn probleem dus!), die niet werken en de hele dag een beetje (in het theehuis) rondhangen.
Hij gaat verder: “Al enkele decennia vindt er op de Nederlandse woningmarkt een segregatie naar inkomen plaats. Aan de hand van inkomensgegevens per postcodegebied heeft et CPB een segregatie-index berekend. Die index geeft aan welk percentage van de bewoners met een laag inkomen zou moeten verhuizen om de segregatie ongedaan te maken. Dat percentage stijgt ieder jaar.” Dit is nou precies het probleem. Als je werkt kun je een mooi huis kopen, dan wil je niet naast luie nietsnutten of asociaal volk wonen. Een mooi huis in een mooie wijk is een beloning voor hard werk. Die segregatie is dus een resultaat van eigen keuzes en vrijheid. De mensen in de slechte wijken worden, zoals altijd bij linkse politici, slachtoffer gemaakt. Ze zijn arm, werkloos en crimineel OMDAT ze in een ‘slechte wijk’ wonen. Alsof een wijk ‘slecht’ kan zijn. Een wijk wordt slecht doordat de mensen die er wonen slecht zijn.
Ledigheid is des duivels oorkussen luidt het wijze spreekwoord. Daar ligt misschien wel HET probleem van onze samenleving. Het is een verworvenheid dat niemand in Nederland in hutje hoeft te wonen. Wat echter kwalijk is is dat het als een aangeboren recht wordt gezien waar niets tegenover hoeft te staan. Die ledigheid heeft een aantal effecten:
- iemand wordt structureel waardeloos voor enige carrière met perspectief;
- iemand gaat zich vervelen;
- iemand raakt geïsoleerd;
- iemand heeft geen doel buiten zichzelf (samen met het isolement DE reden van depressie)
- iemand heeft geen verbondenheid met de samenleving.
Al met al creëert het bovenstaande een gevaarlijke cocktail van apathie en asociaal gedrag. Een vrij simpele oplossing is deze mensen te verplichten werk te verrichten voor alle zegeningen die zij van de samenleving ontvangen (gratis geld, onderwijs, zorg en al die andere voorzieningen die onze maatschappij rijk is). Verplichten is in deze context helemaal zo gek niet, voor wat hoort wat. Ethisch zit dat dus wel snor. De voordelen zijn evident. De werkloze is gewend aan basale vaardigheden zoals op tijd komen, omgaan met collega’s etc, hij heeft niet te veel tijd om handen, hij maakt zich nuttig (wat een gevoel van waarde meegeeft), hij wordt verbonden met zijn omgeving. Het maakt het tevens mogelijk om onze steden te gaan leiden volgens de broken-window filosofie: een schone, nette stad blijft veiliger en schoner.
De maatregel kan alleen bestaan bij een begrip dat mensen die hier niet aan mee willen werken werkelijk afgesneden worden van AL die faciliteiten. Niet werken betekent feitelijk dan geen leven. Dit is hard, maar rechtvaardig. Ook moet slecht gedrag bij de werkinstellingen directe gevolgen hebben voor het loon. Werk moet je serieus nemen, dat is de boodschap.
Gelukkig zien we in de samenleving al hoopvolle initiatieven. In Groningen kun je tot je 27e geen uitkering krijgen zonder te werken of naar school te gaan. Wie geen zin heeft in school wordt dus te werk gesteld. Dit is voor jongeren de beste motivatie om als de donder een fatsoenlijk baantje te vinden. Ik meen dat een dergelijke regel nu ook landelijk navolging krijgt. Mijn vraag is waarom we dit beperken tot 27? Waarom niet tot 65 of 67?
Mensen gratis voorzieningen geven is de ultieme vorm van debiliseren. Het ontneemt mensen hun waardigheid. In feite zeg je dat mensen te stom zijn om voor zichzelf te zorgen. Wanneer gaat politiek Nederland zich dit realiseren? Verplicht werken is geen vorm van vrijheidsbeknotting, het is een vorm van wederkerigheid die louter positieve uitkomsten biedt.
Subscribe to:
Posts (Atom)
